கிறுக்கல்கள்....

"After all life is 1% what happens to you and 99% of how you react to it" 
"அனைத்து வாழ்க்கை "நீங்கள் அதை எப்படி 1% என்ன நடக்கிறது மற்றும் 99% பின்"
குஜிளியின் வாக்கியத்தை கூகுள்  மொழிபெயர்ப்பில் போட்டபோது வந்த அர்த்தம்...
இந்த தமிழுக்கு குஜிலி சொன்ன ஆங்கில வாக்கியமே கொஞ்சம் புரிந்த மாதிரி இருக்கு.
அதை புரிந்து கொண்ட என்னதான் நம்ம கவலைப்பட்டாலும் நடப்பதை நம்மால் தடுக்க முடியாது.... வாழ்க்கையை அதன் போக்கிலேயே விட்டு அதில பயணிப்போம்...இப்படிதான் நான் அர்த்த படுத்தி கொள்கிறேன்.   சில சமயங்களில் நம்மை பெரிய அளவில்  கோபப்படுத்தும் நிகழ்வுகள் நடக்கும்போது நம்முடைய ரியாக்சன் -ஐ கொஞ்சம் தள்ளி போட்டு பின்னர் ரியாக்ட் செய்தால் விளைவுகள் நமக்கு சாதகமாகவே முடியும். பொதுவாக வேலை செய்யும் இடங்களில் vet -க்கும் manager க்கும் எப்போதுமே ஒரு பனிப்போர் அல்லது ego யுத்தம் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும். நம்முடைய ஒரு சில முடிவுகளை mangers நம்மை தட்டி வைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே மாற்றுவார்கள். அந்த நேரங்களில் கோபம் வந்தாலும் கொஞ்சம் அடக்கி கொள்வது நமக்கு நன்மை பயக்கவே செய்யும். விற்பனைக்கு செல்லும் குட்டி குதிரைகளை வாகனங்களில் எடுத்து செல்லும்போது sedate செய்வது என் வழக்கம், என்னுடன் பணி புரிந்த மேலாளர் என்னை தட்டி வைப்பதற்காக அதெல்லாம் தேவை இல்லை என்று கூறி ஊசி கொடுப்பதை தடுத்து விட்டார். நானும் சும்மா இருந்து விட்டேன், ஐந்து கிலோ மீட்டர் கூட சென்று இருக்காது, மேலாளர் பதட்டமாக தொலை பேசியில் அலறினார்," டாக்டர் தயவு செய்து உடனே வரவும், கொண்டு சென்ற எட்டு குட்டிகளில் மூன்று பயங்கர கலாட்டா  செய்து வண்டிக்குள்ளேயே விழுந்து விட்டது என்ன செய்வது " என்றார். திரும்பவும் பண்ணைக்கே எடுத்து வந்து எல்லாவற்றையும் இறக்கி அந்த மூன்று குட்டிகளுக்கு சிகிச்சை அளித்து திரும்ப sedate செய்து அனுப்பி வைத்தேன், இப்படி பலவும் புதிதாக இங்கு வேலைக்கு சேர்ந்த நேரத்தில் ஏற்கனவே பல ஆண்டுகளாக குப்பை கொட்டிக்கொண்டு இருக்கும் நபர் என்னை எதிரியாக  பார்த்தார், ஒவ்வொருமுறை மாற்றங்கள் செய்யும்போதும் ஏதாவது முட்டுக்கட்டை போட்டுக்கொண்டே இருப்பார், எதற்கும் சளைக்காமல் react செய்யாமல் நம்  வழிக்கு கொண்டு வந்து அதனால் எவ்வளவு பயன் உண்டு என்பதை உணர்ந்த பின் இப்போது சிறிய வேலை என்றாலும்  நம்மிடம் கேட்க ஆரம்பித்து விட்டார். நிறைய விஷயங்களில் நம்முடைய எதிர் வினையை கொஞ்சம் தள்ளி போட்டாலே பெரும்பால பிரச்னைகள்  தீர்ந்து விடும். 

சில சமயங்களில் குழந்தைகளை படுத்துவதைபார்த்தால் சிரிப்பாக இருக்கும். என்  மகள் அக்ஷயா ஒரு முறை கணித பாடத்தில் 98% எடுத்திருந்தால், என் மனைவி குழந்தையிடம் அந்த ரெண்டு மார்க் கூட எடுத்திருந்த நல்லா  இருக்கும் என வருந்தி கொண்டு இருந்தார், அந்த கணத்தில்  98 பெருசா 2 பெருசா ? அந்த குறைந்த ரெண்டை எண்ணி 98 ஐ கொண்டாட மறந்து விடுகிறோம்.. 
 என்னதான் ஆயிரம் குதிரைகளை சாவின் விளிம்பிலிருந்து காப்பாற்றி இருந்தாலும் செத்துப்போன விலை உயர்ந்த குதிரைதான் எப்போதும் நினைவில் இருக்கும் "செத்தும் கெடுத்தான் " என்பது போல்....
சொக்கன் என்னதான் கோடி கோடியாக மருந்து விற்று கம்பெனிக்கு கொடுத்தாலும் , collection பண்ண முடியாம விட்ட பத்தாயிரம் ரூபாய் ஒரு பிளாக்  மார்க்தான். ...

கரையான். 

மட்டில்லா மகிழ்ச்சி!

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு நண்பன் டி.பீ. உடனும்,பல மாதங்களுக்குப் பிறகு நண்பன் பீருடனும் சாட்டிங் செய்து பேசியதில்.....

மற்றவர்களும் கொஞ்சம் வந்தால் நன்றாக இருக்கும்...

பிரியமுடன்,
பாய்.

HAPPY BIRTHDAY BHAI

இன்று பிறந்தநாள் காணும் பாய் அவர்கள் எல்லா வளங்களுடன் பல்லாண்டு ஆரோக்கிய வாழ்வு வாழ வாழ்த்தும்

சென்னை நட்சத்திரங்கள் 

கவலை கவலை கவலை

வயது ஆக ஆக வயோதிகம் வருதோ இல்லையோ கவலைகளின் அளவு கூடுவது இயல்பு அதாவது வங்கி கணக்கில் காசு அதிகம் சேர சேர நம்முடைய  உடலுக்கான மருத்துவ செலவு அதிகமாவது போல். என்னடா சம்பந்தமே இல்லாம பிதற்று ரானேன்னு நீங்கள் நினைக்கலாம்.
 பண்ணையில இந்த வருஷம் அருமையான உற்பத்தி, குறைந்த mortality நல்ல  conception என்று சந்தோஷப்பட எண்ணிக்கொண்டிருக்கும்போது பண்ணையின் top stallion திடீரென்று மண்டையபோட்டு என்னோட மன உறுதி, திறமை மேல இருக்கிற நம்பிக்கை எல்லாத்தையும்  பஞ்சராக்கி விட்டது. ஒரு stud farm ல stallion  சாகும்போது மொத்த breeding programme தலை கீழாகி விடும்.  அதன் மதிப்பு கிட்டத்தட்ட ஒரு மில்லியன்  டாலர்.   இதைப்போன்ற சம்பவங்கள் நிகழும்போது அதை முதலாளிக்கிட்ட சொல்லுவது போன்ற  தர்ம சங்கடமான நிலை அனுபவித்து பார்க்கும்போதுதான் அந்த கஷ்டம் தெரியும். அது stallion ஒ mare ஒ அதன் விலை நம்முடைய சங்கடத்தை அதிகப்படுத்தும். முதலாளியை பார்க்கவே கொஞ்சம் கஷ்டமாகவும் உறுத்தலாகவும் இருக்கும்.ஆனால்  வேறு வழியே இல்லை சொல்லித்தான் ஆகணும்.  பலமுறை இந்த வலியை அனுபவித்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் இந்த நிலையில் இருக்கும்போதும் முதல்முறை இந்த சங்கடம் ஏற்படுவது போல்தான் உணர்கின்றேன்.(ஓவரா தண்ணிய போட்டு மட்டை ஆகி விட்டு அடுத்த நாள் மனைவியை face செய்ய சங்கட  படும் கணவன் மாதிரி என்றுகூட சொல்லலாம்).  இந்த நிலையிலும் ஒன்றை நினைத்து என் மனதை தேற்றி கொள்வேன், அது என்னன்னா இந்த செய்திய கேட்கும் முதலாளியின் நிலை, மில்லியன் மில்லியனா காச போட்டு வாங்கி அந்த குதிரைய பத்திரமா பாத்துக்க  எனக்கு சம்பளத்தையும் அள்ளி கொடுத்து கடைசியில குதிர செத்து போச்சுன்னு நான் சொல்லும்போது அவருக்கு எப்படி இருக்கும்?

கரையான்.

அடிமேல் அடித்தால் அம்மியும் நகரும்

மக்கா எத்தன நாளுதான் மௌனம் காக்குரீங்கன்னு  பாக்குறேன்...

சரி என்னோட கதைக்கு வர்றேன்... அடிபட்டு emergency யில் அட்மிட்டான எனக்கு MRI SCAN  எடுக்கனும்னு டாக்டர் சொல்லி, அதற்கு இன்சூரன்ஸ் கம்பெனி அனுமதி கோரி கடிதம் அனுப்பினார், scan செய்ய 700 ரியால்,ஆதலால்  இன்சூரன்ஸ் நிறுவன அனுமதி வேண்டும் அதற்கு காத்திருக்குமாறு கூறி விட்டு சென்று விட்டார். காலை பத்துமணி முதல் மாலை மூன்று மணி வரை காத்திருந்து மருத்துவமனை ஒன்றும் செய்யாதலால் நான் அங்கிருத்த ஊழியர்களிடம் சென்று வலி தாங்க முடிய வில்லை ஏன் இவ்வளவு நேரம் என்று கேட்டேன். பின்னர் அவர்கள், என்னுடைய இன்சூரன்ஸ் கம்பெனி  ஸ்கேன் செய்ய அனுமதி இன்னும் வழங்க வில்லை என்று கூறினார்கள், நான் என்னுடைய பணத்தை செலுத்துகிறேன், என்று கூறி செலுத்திய பிறகுதான் என்னை ஸ்கேன் செய்ய அழைத்து சென்றார்கள்.
எல்லாம் முடிந்த பின்னர் அந்த இன்சூரன்ஸ் கம்பெனி யின் representative அந்த மருத்துவமனையிலேயே இருந்தார், அவரிடம், ஏன் என்னுடைய claim க்கு approval கிடைக்க வில்லை என்று கேட்டேன், அதற்க்கு அவர், உங்களை சோதித்த மருத்துவர் அவருடைய ரிப்போர்ட் -ல் cause of injury: "Was kicked by a horse at  his home" என்று எழுதி உள்ளார், வீட்டில் என்ன குதிரை வளர்ப்பார்களா ? என கேள்வி எழுப்பி உங்கள் இன்சூரன்ஸ் நிராகரிக்கப்பட்டு விட்டது என்று விளக்கம் அளித்தார், மேலும் என்ன நடந்தது என்று என்னிடம் விசாரித்தார், நான் விளக்கமா ஒட்டகத்திடம் அடி வாங்கிய கதையை சொன்னேன். பொறுமையாக கேட்ட அவர் சவுதி காப்பீட்டு சட்டப்படி " உங்கள் பணியில் அடிபட்டால் அந்த வகையான காயங்கள் காப்பீட்டுக்குள் வராது அதற்கு நீங்கள் claim செய்ய முடியாது " நீங்கள் சாலையில் நடக்கும்போதோ அல்லது drive செயும்போது, அல்லது உடல் நிலை சரியில்லாமல் போனால்தான் காப்பீடு பெற முடியும், உங்கள் பணி  சார்ந்த காயங்கள்/பிரச்னைகளுக்கு (professional hazards) இன்சூரன்ஸ் கிடையாது. என்று கூறினார்.  ரிப்போர்ட் எழுதிய மருத்துவர் பொண்டாட்டியிடம் அடி வாங்கியதால் காலில் காயம் என்று எழுதி இருந்தால் கூட பரவாயில்லை இப்படி அநியாயத்திற்கு தண்டம் அழ வைத்து விட்டாரே என்று எண்ணி கொண்டேன்.
(பிறகு அலுவலகத்தில் அந்த பில்லை கொடுத்து காசு வாங்கி விட்டேன்)

கரையான் 

LONG TIME NO SEE

பிளாகில் எழுதி பல நாட்கள் ஆகி விட்டது. இந்த நீண்ட மௌனம் கிட்டத்தட்ட நண்பர்களுக்குள் உள்ள சிறு பிணக்கினால் யார் முதலில் பேசுவது என்ற ஒரு ஈகோ உருவாகுமே அது போன்று ஒரு நிலைமையை ஏற்படுத்தி விட்டது... யாராவது ஒருவர் இந்த மௌனத்தை உடைத்து வருவார்கள் என்று பார்த்தால் நாட்கள் மாதங்கள் உருண்டோடி விட்டது... நானே மௌனத்தை களைக்கிறேன்.....
சில நேரங்களில் ஒருவரின் வலி மற்றவரின் நகைச்சுவை ஆகி விடும்...அடிபட்டவரின் வலி நகைப்பவருக்கு தெரியாது...அது போலதான் எனக்கு ஒவ்வொரு முறையும் குதிரையிடம் அடி வாங்கி மருத்துவமனை செல்லும்போதும் நான் அந்த மருத்துவமனையின் show piece/ specimen/ comedy piece ஆகி விடுவேன்.
பத்து நாட்களுக்கு முன் ஒட்டகங்களுக்கு vaccine கொடுக்க வேண்டிஇருந்தது . குட்டி ஒட்டகங்கள் ஐந்து ஆறு மாதங்கள் வயதுடையவை. பணியாளர்கள் ஒரு சிறிய இடத்தில் பத்து பத்து ஒட்டகங்களாக அடைத்து அதை விரட்டி பிடிப்பார்கள் , பின்னர் நான் ஊசி போட வேண்டும். இப்படி விரட்டும்போது அந்த இடமே களேபரமாக இருக்கும். அப்படி நான் ஒரு ஒட்டகத்துக்கு ஊசி போட்டுக்கொண்டு இருக்கும்போது பணியாளர்கள்  இன்னொரு ஒட்டகத்தை விரட்டி பிடிக்க முயற்சி செய்தார்கள், அது கண்மண் தெரியாமல் ஓடி வந்து என் மீது மோதி நான் கீழே விழ என் மேல் அந்த ஒட்டகம் விழுந்தது. என்னுடைய இடது கால் முட்டி அந்த ஒட்டகத்தின் கீழ் மாட்டிக்கொண்டது. மயக்கம் வரும் அளவுக்கு வலி, உடனே வீங்கியும் விட்டது. முதலுதவி செய்து பின்னர் மருத்துவமனைக்கு சென்றேன், அந்த மருத்துவமனையின் receptionist முதல் டாக்டர் வரை நான் ஒரு vip நோயாளி ஆகி விட்டேன், நல்ல வேலையாக x ray இல் எலும்பு முறிவு இல்லை என்று கூறி விட்டார்கள். ஆனாலும் முட்டியை மடக்க முடியவில்லை, வலியும் பயங்கரமாக இருந்தது.
எனக்கு எப்படி ஆனது என்பதை receptionist தொடங்கி டாக்டர், நர்ஸ் , x ray எடுப்பவர் என அனைவரும் விழிகள் விரிய ஆச்சரியமாக கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள், ஒரு பிலிப்பினோ நர்ஸ் உன் முட்டிய உடைத்த அந்த ஒட்டகத்தை கொன்று விடு என அறிவுரை வேறு கூறினார்.
அடுத்த நாள் நடக்கவே முடிய வில்லை,கொஞ்சம் பெரிய மருத்துவமனைக்கு சென்றேன், emergency -யில் அனுமதிக்கப்பட்டேன், திரும்பவும் முதலிலிருந்து ஒட்டகம்-ஊசி-நான்-கீழே-விழுந்து-ஒட்டகம்-மேலே-விழுந்து-, receptionist -டாக்டர்-நர்ஸ்-x -ray technician , இந்த மருத்துவமனையில் கூடுதலாக MRI scan technician எல்லோருக்கும் கதையை திரும்ப சொல்லி (அவர்கள் வீட்டில் குழந்தைகளுக்கு சாப்பாடு ஊட்டும்போது அல்லது நண்பர்களுடன் அரட்டை அடிக்கும்போது  சொல்ல ஒரு கதை கிடைத்து விட்டது ) என்னுடைய வலி மரத்து விட்டது. ஒரு வழியாக MRI scan நார்மல் என்று கூறி விட்டார்கள். பத்து நாட்கள் ஆகி விட்டது ...இப்போது நார்மலாக நடக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்....
(விரைவில் குணம் அடைய வாழ்த்தவிருக்கும் பாய்,குஜிலி,GFK, பாண்டி செந்தில்,சொக்கன், தாஸ் மற்றும் அனைவருக்கும் நன்றி...)

MRI SCAN -க்கு காப்பீடு (insurance ) கிடைக்காத கதை நாளை எழுதுகிறேன்......

கரையான்.

A Tribute to my Appa Dr.S.Krishnaswamy:

A Tribute to my Appa Dr.S.Krishnaswamy:

My Appa was a great inspiration in my life and I consider myself lucky to have such a father. He taught us Bharatiar poetry and taught us “Jaathigal illaiyadi papa athai taazhthi uyirthi solval paavum”, he also taught me to be Bharathiar’s puthimai penn and to be fearless. I want to pay tribute to such a man whom I was privileged to call “Appa”.

Imgine a 15 year old boy,  suffering severe headaches because of hunger and had to live on one bun and tea a day. His father had sent him to Ambur to live as a paying guest and study his 10^th standard. In spite of this he topped the state in his final exams. Next his father sent him as a cement factory worker to the north. When his headmaster heard about this he was shocked, he immediately arranged a scholarship and brought him back to join his 11^th grade in Bangalore. This young man was my father. From thereon he studied always with a scholarship and never looked back. He topped all the exams and was a gold medalist in his PhD. He was a great brother and helped his siblings in their studies and career. He was a great teacher with his students in premier institutions like NIH, CDC and IISC. When most people plan their retirement in his mid fifties,  he started a company and made it a multi crore turnover company. He was a fantastic human being to be around. He would always encourage us to be curious to learn more, ask questions. He never pitied himself orlose confidence because of his childhood poverty. He always challenged us to dream big, not be afraid to fail. He once told me life is always full of stress, so enjoy the stress, thrive on it and you will go far.

He had a premonition of his own death and told my mother that his mother was calling him. He told my mother twice on the day he died somebody was calling him. He lived life on his own terms and died on his own terms too.

I quote his favorite kural  “ vaiyyagathil vaazhvaanthu vaazhbavan, vaanyurarum deivathul vaikkapadum” . He who lives life as a role model in society will be created a God among the high heavens. For my Appa this was mission accomplished.