MY NEW CAR

புது கார்  வந்தா எல்லாம் சந்தோஷமா சுத்துவாங்கன்னு பேரு ஆனா அந்த காரால் எரிச்சல் அடையும் சம்பவங்கள் ஏற்பட்டால் கஷ்டம்தான்.  என்னோட முதலாளி நான் சிறிய காரில்  ஒட்டகங்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்க செல்லும்போது மணல் பாங்கான இடங்களில் சிக்கி கொண்டு நிற்பதை பார்த்து four wheel drive தான் சரிப்பட்டு வரும் என்று கூறி இந்த TOYOTA PRADO LAND CRUISER -ஐ கொடுத்தார். இது வந்த நாள் முதல் சுற்றி இருப்பவர் வயித்தெரிச்சல்  போதாது என்று சில நகைச்சுவையான சம்பவங்களும் நடந்து கொண்டு இருக்கின்றது. ஆயிரம் கிலோ மீட்டர் ஒட்டி விட்டதால் சர்வீஸ் செய்ய சர்வீஸ் ஸ்டேஷன் சென்றேன். அங்கு எனக்கு முன்னாள் ஒரு சவுதி காரர் காத்திருந்தார், அவர் கார் அருகில் என் காரை நிறுத்தினேன், அவருடையது 2010 மாடல், என்னிடம் என்னுடைய கார் பற்றி பேச்சு கொடுத்தார் , ஸ்மூத் ஆக  உள்ளதா, ஓட்டும்போது வசதியாக உள்ளதா என்றெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தவர் என்னைபற்றி கேட்க ஆரம்பித்தார், எத்தனை வருடமாக வேலை செய்கிறாய், திருமணம் ஆகி விட்டதா, எத்தனை மனைவி, எத்தனை குழந்தை என கேட்டு கொண்டே வந்தவர், எவ்வளவு சம்பளம் என்று கேட்டார், என்னுடைய சம்பளத்தை சொன்னேன், கடுப்பாகி விட்டார், "என்ன பொய் சொல்கிறாயா , என்னை என்ன முட்டாள் என்று நினைத்து விட்டாயா? HOUSE DRIVER -க்கு இவ்வளவு சம்பளம் யார் கொடுப்பார்கள்" என்றார், அவர் இது வரை என்னை ஓட்டுனர் என்று நினைத்து கொண்டிருந்திருக்கிறார், பின்னர் அவரிடம் என் பணி பற்றியும் என் முதலாளி பற்றியும் விளக்கினேன், இருந்தாலும் அவருக்கு மனம் ஆறவே இல்லை, அத்துடன் என்னுடன் பேசுவதை நிறுத்தி விட்டார்.
இந்த நாட்டு காரன்தான்  வெறுப்பேதுரான் என்றால் நம்ம ஆட்களும் அப்படிதான், இன்று ஒரு sports shop சென்றேன் shorts ஒன்று எடுக்க வேண்டி இருந்தது. செலக்ட் செய்தவுடன்  ஹைதராபாத் -ஐ சேர்ந்த சேல்ஸ்மானிடம் எவ்வளவு என்று கேட்டேன், அவர் எங்கே உடற்பயிற்சி செய்கிறீர்கள் என்று கேட்டார், நான் செல்லும் உடற்பயிற்சி கூடத்தின் பெயரை சொன்னேன், உடனே அது ரொம்ப செலவாகுமே என்றார், ஆமாம் என்றேன்  , உடனே அவர் எப்படி நீங்கள் house driver -ஆக வேலை செய்து கொண்டு இவ்வளவு செலவு செய்ய முடிகிறது என்றார், நான் டிரைவராக வேலை செய்கிறேன் என்று எப்படி  முடிவு செய்தீர்கள் என்று கேட்டேன், "நீங்க ஒட்டி வந்த வண்டியை வைத்துதான் " என்றார். அவருக்கும் விளக்கி விட்டு வந்தேன். ஆக சவுதியில எந்த வேலை செய்தாலும் இந்தியனாக இருந்தால் ஒரு பழைய டொயோடா கிரேசிடாவோ, புதிதாக இருந்தால் hyundai accent மாதிரியான கார்தான் ஓட்ட வேண்டும் போல.
( நல்ல வேலையாக என் மனைவி என்னுடன் வர வில்லை. வந்திருந்தால் "இங்க பாரு HOUSE டிரைவர்  ,  SERVANT MAID- ஐ கூப்பிட்டு கொண்டு ஊர் சுத்துறான்" என்று கூறி இருப்பார்கள்)

கரையான்.

ஏன் நம்மால் முடியாது..

 http://www.youtube.com/watch?v=AkeQ553vuw0

இந்த  பதிவு மனதை கவர்ந்ததால் இங்கு பதிந்திருக்கிறேன். நாமும் ஏன் இதை செய்ய முடியாது.

கரையான் 

Thathavin Parisu

My father was a multiple gold medallist in his PhD. I think he got five medals. This time he gave his gold medal to Neal as a gift. I think that was the most wonderful thing for Neal to have and hopefully he will follow in his grandfather's footsteps.

GFK

உளறல்கள்

குழந்தைகளின் முதல் ஹீரோ அப்பா முதல் காதல் அம்மா.  சினிமாவுடைய தாக்கமோ அல்லது இன்டர்நெட், டிவி சானேல்களின் தாக்கமோ தெரிய வில்லை பெரும்பாலான குழந்தைகள் தங்கள் தந்தைக்கு சிக்ஸ் பாக் உடல் கட்டும் எல்லா விளையாட்டுகளும் விளையாட தெரிந்து இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது. ஆனால் வேலை நெருக்கடிகளினாலும் நேரமின்மையினாலும் நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்வதில்லை என்பது கொஞ்சம் கசப்பான உண்மை. இருபத்திநான்கு மணி நேரமும் ஓடி உழைத்து குழந்தைகளுக்காக பணம் சொத்து சேர்க்க தயாராக இருக்கும்  நம்மால் தினமும் ஒரு மணி நேரம் அவர்களுடன் விளையாட செலவிட முடிவதில்லை என்பது வினோதமே.  கிரிக்கெட் கோச்சிங், கராட்டே கிளாஸ், டான்ஸ் கிளாஸ், பாட்டு கிளாஸ், என பணத்தை வாரி இறைத்து சேர்த்து விட தயார் ஆனால் ஒரு அரை மணி நேரம் அவர்களுடன் ஆடிப்பாட நேரம் இல்லாமல் ஓடி கொண்டு இருக்கிறோம். கொடுமை என்ன வென்றால் நம்மால் மேலும் ஓடி சம்பாதிக்க முடியாத முதுமை வந்து குழந்தைகளுடன் அதிக நேரம் செலவிட நினைக்கும்போது அவர்கள் வளர்ந்து தங்கள் வாழ்க்கையில் பிசியாகி விடுவார்கள். அவர்களால் நம்முடன் நேரம் செலவிட முடியாது. கால சக்கரத்தின் கொடுமையான முகம் இது.

கரையான்.

GFK's Ramblings-My love letter to MVC

When I read Karaiyan's ularalgal, I had an urge to start my own rambling. I guess it is part of the vayasu kolaaru. When life is going on at its own speed and things are happening to you and your body and your family, you want to go back to a safe and happy place in your memory lane and reside there till you feel recharged and rejuvenated. Part of all this effort is the blogs, reunions, posting pictures and generally staying in touch with the friends of your youth.
My little box of memories is always set  in MVC during our college days. I feel every stone, every building, chair, desks, teachers, ancillary staff including the gate man conspired to make it the most wonderful part of our life. Don't get me wrong,  we have had many other momentous events in our life like marriage, giving birth to a child, building a home etc but none of these can compare to this little part of our life which is so precious to me even now.

The different emotions I experienced here from extreme happiness on a good grade or a good comment from a peer or the terror of not knowing the answer to a question in an important test. Then making up some rubbish answer as you pray to every God so that you don't get caught. The mischief making as a group, thinking we know better than our professors as they look on us with pity and envy, since they have had their share of fun in their youth.

My close friends who were my pillars and foundation on which I existed, who supported my cockiness and even arrogance that youth endows on us. There was pure love between us which has been tested over time and always come out shining than ever. These are the gifts that life bestowed on us without our asking or expectation. But I do pray that my son experiences something like what all of us did in Madras Veterinary College. The buildings may have changed, the people might have left but my sincerest hope is that the nurturing atmosphere still exists where a student feels they can conquer the world thanks to the experiences we gained in this beautiful institution.

GFK

வாழ்த்துக்கள்

அது... சென்னையிலிருக்கும், தமிழ்நாடு கால்நடை மருத்துவ அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தின் பதினைந்தாம் பட்டமளிப்பு விழா. தமிழக ஆளுநர் கே.ரோசய்யா, கால்நடை பராமரிப்புத் துறை அமைச்சர் டி.கே.எம். சின்னையா, மாணவர்கள், பெற்றோர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் என அனைவரும் எழுந்து நின்று, அடைமழை பெய்த மாதிரி விடாமல் கை தட்டியது... ஜெ.சி. ஜெபா ரோஸ் ஜெனிஃபருக்கு! 27 தங்க மெடல்கள், சான்றிதழ்கள் என தூக்க முடியாமல் அவர் தூக்கியது... ஆச்சர்ய அழகு!
இந்த ஆண்டு பிரமாண்ட வெற்றியுடன் கால்நடை மருத்துவம் முடித்துள்ள ஜெனிஃபருக்கு வாழ்த்துக்கள் சொன்னோம்!
''மத்தவங்க விருப்பத்துக்காக படிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்காம, என் மனசுக்குப் பிடிச்சதை தேர்ந்தெடுத்துப் படிச்சதாலதான் எனக்கு இன்னிக்கு இந்த சந்தோஷம் சாத்தியமாகி இருக்கு!''
- விரியும் புன்னகையுடன் ஆரம்பித்தார் ஜெனிஃபர்.
''சின்ன வயசுல இருந்தே நாய், பூனை, முயல், கிளினு பெட் அனிமல்ஸ் மேல பிரியம் அதிகம். என் சித்தப்பா சாமுவேல்ராஜ், வெட்ரினரி டாக்டர். எந்நேரமும் ஏதாவது ஒரு பிராணியோட பொழுதைக் கழிக்கிற அவரை வேடிக்கை பார்க்கறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். விலங்குகள் உலகத்தோட சுவாரஸ்ய விஷயங்கள அவர் சொல்லிட்டே இருப்பார். 'சந்தோஷம், துக்கம், ஆதங்கம், கோபம்னு நம்மளோட மனநிலையை மனிதர்களைவிட, நாம வளர்க்கிற வாயில்லா ஜீவன்கள் நல்லா புரிஞ்சுக்கும்’னு சொல்வார். அதுபோலவே, நான் ஏதாவது சோகமா இருந்தா... அவர் வீட்டு அல்சேஷன் டாக், என் காலை காலைச் சுற்றி வந்து வாடிப்போன என் முகம் பார்த்து தவிக்கிறதை பார்க்கிறப்போ, ஆச்சர்யமா இருக்கும்.

இன்னொரு பக்கம், தெருவுல திரியற நாயில் இருந்து, கோவில் யானை வரை, 'அதுங்க என்ன டாக்டர் ஃபீஸா கொடுக்கப் போகுதுங்க?’னு நினைக்காம, கைக்குழந்தைக்குப் பார்க்கற மாதிரி ட்ரீட்மென்ட் கொடுக்குற சித்தப்பாவோட அர்ப்பணிப்பும் என்னை ஈர்த்தது. ஆனா, 'இப்படித்தான் நாமும் ஆகணும்’னு முடிவெடுக்குற முதிர்ச்சி அப்போ எனக்கு இல்ல'' என்றவருக்கு, அந்த முடிவை கைகளில் தந்திருக்கிறது ஒரு புத்தகம்.
''ப்ளஸ் டூ படிச்சப்போ... ஸ்கூல் லைப்ரரியில ஜேம்ஸ் ஹரிடாட் எழுதின 'ஆல் திங்ஸ் பிரைட் அண்டு பியூட்டிஃபுல்’ங்கற புத்தகத்தைப் படிச்சேன். விலங்குகளோட வாழ்க்கை முறைகளை அழகா செதுக்கி எழுதியிருந்த அந்தப் புத்தகத்தோட கடைசிப் பக்கத்தைப் படிச்சு முடிச்சப்போ... 'நாம படிக்கப் போறது வெட்ரினரி மருத்துவத் துறை'னு முடிவெடுத்தேன். ப்ளஸ் டூ-ல 1,090 மார்க் வாங்கினேன். அப்பாவும், அம்மாவும் 'அந்த கோர்ஸ் படிச்சா... உடனே வேலை கிடைக்கும்’, 'இந்த கோர்ஸ் படிச்சா... நல்ல சம்பளம்’னு இழுக்காம, என் தேடலுக்கும் விருப்பத்துக்கும் பலமா இருந்தாங்க'' என்றபோது, ஜெனிஃபரின் குரலில் பெருமிதம்.
''கோயம்புத்தூர் பொண்ணு நான். சென்னையில் வந்து காலேஜ்ல சேர்ந்தப்போ, ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் பயமாதான் இருந்துச்சு. ஆனா... நண்பர்களும், பேராசிரியர்களும் என் உலகத்தை இன்னும் ஆக்கப்பூர்வமா, அர்த்தமுள்ளதா ஆக்கினாங்க. கோல்ட் மெடல் வாங்கணும்னு எல்லாம் எந்த இலக்கும் நிர்ணயிச்சு படிக்கல. என் மனசுக்கு திருப்தியா படிச்சேன். கல்லூரி நேரம் போக, மீதி நேரமெல்லாம் லைப்ரரியே கதியா கிடப்பேன். சிலபஸ் பாடங்களைத் தவிர, நிறைய ஆய்வுப் புத்தகங்களைத் தேடிப் படிப்பேன். அதெல்லாம் மதிப்பெண்களுக்காக இல்ல. இந்த ஃபீல்டுல எனக்கு இருக்கிற ஆர்வத்தினால. கூடு கட்டறதுக்காக குருவி சிறுகச் சிறுக நார் சேர்க்கறது மாதிரிதான் நானும் என் விலங்கியல் அறிவை வளர்த்துக்கிட்டேன். அதுக்கான அங்கீகாரம்தான் இந்த பதக்கங்கள்'' என்பவரின் அடுத்த இலக்கு, அடுத்த உயரம்...
''உத்தரபிரதேசம், பைரேலியில் உள்ள 'இந்தியன் வெட்ரினரி ரிசர்ச் இன்ஸ்டிடியூட்’ல (M.V.Sc)படிக்கப் போறேன். கேன்சருக்கான மருந்தை விலங்கில் இருந்து கண்டுபிடிக்கணும்கிறதுதான் லட்சியம். இன்னிக்கு போலவே,  இன்னும் ஒரு நாள் என் அப்பாவும், அம்மாவும் எனக்காக பெருமைப்படுவாங்க! '23 வயசு ஆச்சு... கல்யாணம் பண்ணிக்கோ’, 'வெளி மாநிலத்துக்கு போய் படிக்க வேண்டாம்’னு எந்த தடையும் இல்லாமப் பார்த்துக்குற அவங்களுக்கு நான் தர்ற ரிட்டர்ன் அதுதான்!'' என்றவர், தன் பெற்றோரின் முகம் பார்க்கிறார்.

''ஜெனிஃபர் வாங்கின சர்டிஃபிகேட்டை எல்லாம் சேர்த்துத் தூக்க முடியாம நிக்கிறோம். இந்தச் சுமை எங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய சுகம் என்பதை வார்த்தைகள்ல சொல்லத் தெரியல!'' என்று ஜெனிஃபரின் அம்மா ஜாஸ்மின் களிப்பில் திணற, மகளை பெருமிதம் பொங்க தோள்களில் தட்டுகிறார் அப்பா ஜேசுதாஸ் !

[ Top ]  கரையான்....

கவிஞர் சொக்கன் அவர்களுக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்

சொக்கா உன்னோட நூறாவது பிறந்த நாள இதே மாதிரி கொண்டாடனும்....

சென்னை நட்சத்திரங்கள்....